Tożsamości wyobrażone

„Wspólnoty wyobrażone”, nazwane tak przez Benedicta Andersona, ujawniały zasadę tworzenia się narodów przez zaszczepianie ludziom wyobrażenia o ponadlokalnej wspólnocie, jaką tworzą. Wydobywały też kreacyjny charakter wyobraźni, która potrafiła wiązać abstrakcyjne kategorie narodu, państwa i narodowej ojczyzny z jakimś realnym obszarem. Jednocześnie uruchamiała narrację o tożsamości, konieczną, by scalić naród, który jest przecież rodzajem „wspólnoty opowiedzianej” – jeśli posłużyć się określeniem Marii Janion.

W dzisiejszych płynnych czasach człowiek poszukuje miejsca, miejsce zaś człowieka; ludzie chcą odnaleźć się w przestrzeni, ale i przestrzenie wpływają na całe zbiorowości. Rodzi to potrzebę wyobrażenia pewnych możliwych, wielowarstwowych tożsamości – dla miejsca, człowieka, zbiorowości. Jakiejś nowej podmiotowości.

    • 1
      Od redakcji
      Jacek Purchla

  • Tożsamości wyobrażone
    • 4
      Geografia wyobrażona
      Simona Škrabec

    • 20
      Tożsamość to matrioszka: suma spotkań i opowieści
      Claudio Magris

    • 27
      Glosa tłumaczki
      Joanna Ugniewska

    • 30
      Mapy jugosłowiańskie i postjugosłowiańskie
      Maria Dąbrowska‑Partyka

    • 44
      Bila jednom jedna zemlja…
      Radu Pavel Gheo

    • 64
      Tożsamość transmigranta
      Marta Bucholc

    • 78
      Trzy modele kulturowej pamięci: Kraków, Katowice, Wrocław
      Ewa Chojecka

    • 88
      W poszukiwaniu stylu żydowskiego Archeologia lwowskiego modernizmu
      Żanna Komar

    • 102
      Viribus unitis. O K.u.K. Marinefriedhof w Puli i nie tylko
      Beata K. Nykiel

  • Rozmowa
    • 114
      Centrala nie musi być przekleństwem
      Robert Traba

      Z profesorem Robertem Trabą rozmawia Magdalena Petryna

  • Europejska Stolica Kultury
  • Idee w Praktyce
  • Refleksje, Wrażenia, Opinie
    • 160
      Budowanie historii
      Żanna Komar

    • 166
      Dziedzictwo kulturowe oczami współczesnych Rosjan
      Beata K. Nykiel

    • 174
      Jeżeli czytasz ten tekst, to znaczy, że na niego patrzysz
      Helena Postawka

  • Własną Ręką
    • 180
      Triesteński tryptyk (2)
      Łukasz Galusek