Aurélien Froment / Krzysztof Pijarski. Moiré

4.06−21.08.2016
Kraków, Bunkier Sztuki

Wystawa „Aurélien Froment / Krzysztof Pijarski. Moiré” to wyjątkowa prezentacja dzieł dwóch artystów, która jest oparta na zjawisku interferencji, nakładania się na siebie ich indywidualnych zainteresowań, metod i modeli pracy. Obaj twórcy dzielą nie tylko fascynację problematyką tożsamości, historii i kulturowej konstrukcji biografii (innych artystów, architektów, historyków, wynalazców), ale także możliwością odnoszenia się przez sztukę – za pomocą ograniczonych, formalnych środków i gestów – do tych złożonych i rozległych zagadnień. Obaj precyzyjnie konstruują własne narracje, używając mediów, takich jak instalacja, fotografia czy wideo, jednocześnie poświęcając uwagę kwestiom samej materii artystycznej oraz konwencjom wizualnego opowiadania i myślenia. Powracającym u obu twórców tropem jest rozpad, erozja – materii, ciała, utartych form wyrazu.

Migotliwy efekt mory, jaki wytwarza wystawa, jest wynikiem dialogu artystów, również rozmów z Galerią, poświęconych obszarom kształtującym naszą pamięć. Stworzona przez nich opowieść, dzięki skupieniu na postaciach marginalnych bądź niewidocznych (czasem niedostrzegalnych, bo tak dobrze znanych), uruchamia mechanizmy ponownej lektury, odnajdywania miejsca dla nowych relacji i spotkań przeszłości z teraźniejszością. Wizualna archeologia w wydaniu Fromenta i Pijarskiego jest siatką nakładających się na siebie obrazów, zdarzeń, obiektów i śladów, kwestionujących oczywistość takich konstrukcji, jak dzieło, tożsamość czy archiwum. Wśród postaci, których zinterpretowania podjął się Froment znajdują Paolo Soleri (wizjoner i propagator teorii arkologii − projektowania architektonicznego, które doskonali miejskie warunki poprzez minimalizację degradacji środowiska) oraz Friedrich Fröbel (niemiecki pedagog, teoretyk i czołowy twórca wychowania przedszkolnego w duchu orientacji humanistycznej). Natomiast Pijarski zmierzył się dotąd między innymi z biografią Jerzego Lewczyńskiego (fotografa i teoretyka głoszącego idee utrzymywania dzięki fotografii ciągłości wizualnego kontaktu z przeszłością) i Zbigniewa Dłubaka (postaci istotnej zarówno dla powojennej fotografii, jak i sztuki neoawangardowej w Polsce, rozpiętej między poszukiwaniami formalnymi a zaangażowaniem politycznym). Postaci te mają swoje reprezentacje na wystawie, chociaż artyści przyglądają się większej liczbie bohaterów.

Specjalnie na potrzeby wystawy w Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki twórcy przygotowali nowe realizacje artystyczne. Punktem wyjścia jednej z nich − filmu Auréliena Fromenta „Non alignés” [Niedobrany] współprodukowanego przez biennale w Dakarze − jest sytuacja senegalskiej społeczności szkolonej w Dakarze przez Somnatha Mukherjeego z zakresu bolywoodzkich tańców. Z kolei instalacja Pijarskiego „Sztos” osnuta jest wokół postaci Wita Stwosza [Veita Stossa], której towarzyszy długa historia sporów o przynależność narodową, zarówno jeśli idzie o miejsce urodzenia, jak i wpływy artystyczne oraz „charakter” stylu twórcy. Rzeźbiarski dorobek autora Ołtarza Mariackiego i historyczne (re)konstrukcje jego postaci są materiałem i „medium” pracy współczesnego artysty, podobnie jak historia fotograficznych reprezentacji dzieł mistrza późnego gotyku, ze szczególnym naciskiem na krakowski ołtarz i związane z nim perypetie.

więcej >>

Herito objęło wystawę patronatem medialnym